XXXIII NIEDZIELA ZWYKŁA, Rok A, 15 listopada 2026r.
Prz 31, 10-13. 19-20. 30-31 Poemat o dzielnej niewieście
1 Tes 5, 1-6 Dzień Pański nadejdzie niespodziewanie
Mt 25, 14-30 Przypowieść o talentach
Przypowieść, którą przypomina nam Ewangelia skłania nas do zastanowienia się nad niektórymi aspektami darów Bożych i naszej odpowiedzi na nie. Nikt nie może twierdzić, że jest całkowicie pozbawiony zarówno darów ludzkich, jak i łask Bożych. Bardzo ważne jest, aby nie porównywać się z innymi, myśląc, że wyrządzono nam niesprawiedliwość, ponieważ nie mamy tego, co myślimy, że mają inni. Każdy z nas jest wyjątkowy, każdy z nas jest obiektem indywidualnej miłości Boga.
Nasza własna historia, którą Bóg ma w całości przed oczami, ukazuje nasze zdolności: te, z którymi się rodzimy, i te, które odkrywamy i rozwijamy lub zaprzepaszczamy podczas naszej drogi, poprzez decyzje, które podejmujemy. I to jest coś cennego do rozważenia: że nasze życie nie jest napisane, że to my jesteśmy jego bohaterami, że obecność Boga w nas, oświecająca, nakierowująca, popychająca, wzmacniająca, pocieszająca, uzdrawiająca, jest tym, co pozwala nam przejąć ster, być prawdziwymi bohaterami naszej egzystencji.
Wielkość osoby ludzkiej nie jest równa otrzymanym darom. Są ludzie, którzy otrzymali dużo i odwzajemnili wiele, ale są też tacy, którzy otrzymali dużo i oddali bardzo mało, tak samo jak są ludzie, którzy otrzymali mniej i zwrócili bardzo dużo. W każdym razie, owo mało i wiele w otrzymanych darach nie może być wycenione naszym zwykłym sposobem mierzenia i oceniania rzeczy. Tym bowiem, co czyni człowieka wielkim i co przemienia świat, jest wiara, która działa przez miłość. I tego właśnie brakowało temu, który otrzymał talent.
Wszyscy jesteśmy zdolni do miłości. Życie samo w sobie pomaga nam rozeznać, jakie są nasze talenty i co możemy z każdym z nich osiągnąć w danym momencie. Ale zawsze możemy dążyć do miłości, i to bez miary. Bo miłość nie ma granic. Co więcej, Bóg wzmacnia nasze talenty według miary naszej miłości.
ks. Marian Fatyga