V Niedziela Wielkanocna, Rok A, 3 maja 2026r.
Dz 6, 1-7 Wybór pierwszych diakonów
1 P 2, 4-9 Powszechne kapłaństwo
J 14, 1-12 Ja jestem drogą i prawdą, i życiem
Fragment dzisiejszej Ewangelii to jedna z najbardziej pocieszających i głębokich scen z Ostatniej Wieczerzy. Jezus żegna się z uczniami, ale zamiast strachu wskazuje im fundament nowej nadziei. Jezus zaczyna od wezwania do spokoju, choć sam stoi w obliczu męki. Wiedział, że uczniowie będą zagubieni po Jego odejściu. To zaproszenie jest aktualne dla każdego, kto czuje niepokój o jutro. Rozwiązaniem Jezusa na lęk nie jest „pozytywne myślenie”, ale relacja: „Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie”. Wiara to nie tylko zestaw poglądów, to rzucenie się w ramiona Osoby, która panuje nad sytuacją, gdy my tracimy kontrolę. Chrystus mówi o niebie nie jako o abstrakcyjnym stanie, ale jako o domu. Dom kojarzy się z bezpieczeństwem, przynależnością i byciem u siebie. Zapewnienie, że „idzie przygotować nam miejsce”, oznacza, że każdy z nas jest tam oczekiwany – nikt nie jest tam przypadkowym gościem. Nasza ziemska wędrówka ma konkretny i piękny cel. Jezus nie tylko pokazuje drogę, On nią jest. Nie musimy szukać skomplikowanych systemów filozoficznych. Wystarczy naśladować Jego sposób kochania i służenia. W świecie pełnym opinii i relatywizmu, Jezus jest stałym punktem odniesienia. Poznać Go, to zrozumieć sens istnienia. Tylko w połączeniu z Nim nasze życie nabiera jakości, która nie kończy się wraz ze śmiercią biologiczną. Czym dzisiaj najbardziej „trwoży się” moje serce i czy potrafię oddać ten lęk Jezusowi? Czy Jezus jest dla mnie realną „drogą” w moich codziennych decyzjach, czy tylko postacią z modlitewnika? Gdyby ktoś zapytał mnie, jaki jest Bóg, czy potrafiłbym wskazać na postawę Jezusa? Który z tych aspektów – droga, prawda czy życie – jest Ci obecnie najbliższy w Twojej codzienności?
o. Jakub Zawadzki SOCist.