IV Niedziela Wielkanocna, Rok A, 26 kwietnia 2026r.
Dz 2, 14a. 36-41 Bóg uczynił Jezusa Mesjaszem
1 P 2, 20b-25 Nawróciliście się do Pasterza dusz waszych
J 10, 1-10 Jezus jest bramą owiec
Pan Jezus używa alegorii dobrze znanej z tekstów biblijnych Starego Testamentu. To alegoria pasterza, który troszczy się o swoje owce. Ale to, co teraz przyciąga uwagę, to fakt, że zanim ukaże się jako Dobry Pasterz, mówi o sobie, że jest bramą owiec.
Tak samo jak Bóg dał ludowi Izraela „pasterzy”, także w Kościele posługuje się „pasterzami”, którzy troszczą się o jego „owce”. A jednak, stawia wszystkim sprawę jasno: tylko ten jest „dobrym pasterzem”, kto prowadzi owce ku jedynej „bramie”, jaką jest Chrystus. Ten kto próbuje prowadzić je w inne miejsce jest oszustem, za którym nie powinno się iść, ponieważ „kto nie wchodzi do owczarni przez bramę, ale wdziera się inną drogą, ten jest złodziejem i rozbójnikiem”.
W bardzo plastyczny sposób Pan Jezus mówi, że zły pasterz “wdziera się inną drogą”, używając czasownika, który odnosi się do działania tego, który wspina się, aby dostać się do miejsca, gdzie nie powinien się znaleźć. Ostrzega w ten sposób przed niebezpieczeństwem wysługiwania się Kościołem, a nawet pozycją jaką się w nim zajmuje, dla własnej korzyści. Już prorok Ezechiel, wiele wieków wcześniej, potępiał taką postawę: „Biada pasterzom Izraela, którzy sami siebie pasą! Czyż pasterze nie powinni paść owiec? Nakarmiliście się mlekiem, odzialiście się wełną, zabiliście tłuste zwierzęta, jednakże owiec nie paśliście. Słabej nie wzmacnialiście, o zdrowie chorej nie dbaliście, skaleczonej nie opatrywaliście, zabłąkanej nie sprowadzaliście z powrotem, zagubionej nie odszukiwaliście, a z przemocą i okrucieństwem obchodziliście się z nimi” (Ez 34,2-4).
Benedykt XVI w homilii wygłoszonej w 2009 roku, podczas inauguracji roku kapłańskiego mówił: „Jakże nie pamiętać w związku z tym, że nic nie zadaje tak wielkiego cierpienia Kościołowi, Ciału Chrystusa, jak grzechy jego pasterzy, zwłaszcza tych, którzy zamieniają się w «złodziei owiec» (por. J 10, 1 nn.), czy to dlatego, że ich prywatne doktryny sprowadzają je z właściwej drogi, czy dlatego, że popychają je w sidła grzechu i śmierci? Wezwanie do nawrócenia i do uciekania się do Bożego Miłosierdzia skierowane jest także do nas, drodzy kapłani; powinniśmy też zwracać się z pokorną, żarliwą i nieustającą prośbą do Serca Jezusa, aby nas zachowało od wielkiego niebezpieczeństwa — szkodzenia tym, których mamy obowiązek zbawiać” (https://opusdei.org/pl-pl/gospel/komentarz-do-ewangelii-brama-owiec/#_ftn1).
Stąd bierze się waga modlitwy nas wszystkich o świętość kapłanów i aby nigdy nie zabrakło w Kościele dobrych pasterzy.
Kielce, 26 kwietnia 2026 roku
ks. Marian Fatyga