V Niedziela Wielkiego Postu, Rok A, 22 marca 2026r.
Ez 37, 12-14 Udzielę wam mego ducha, byście ożyli
Rz 8, 8-11 Mieszka w was Duch Tego, który wskrzesił Jezusa
J 11, 1-45 Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem
Ewangelia dzisiejsza zaczyna się od dramatycznej prośby dwóch sióstr: „Panie, oto choruje ten, którego Ty kochasz”. Jezus jednak zwleka dwa dni. W naszym życiu często czujemy to samo – że Bóg spóźnia się z interwencją, a nasze modlitwy pozostają bez odpowiedzi w chwili, gdy najbardziej ich potrzebujemy. Postawa Jezusa uczy nas jednak, że Jego „spóźnienie” nie jest obojętnością, lecz przygotowaniem do większego objawienia Jego chwały. Łazarz umiera. Dwie siostry reagują na śmierć brata w różny sposób, co odzwierciedla nasze ludzkie postawy wobec straty: Marta wychodzi Jezusowi naprzeciw. Jej wyznanie: „Gdybyś tu był, mój brat by nie umarł” miesza w sobie ból z ogromną wiarą. To ona słyszy kluczowe słowa: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”. Maria pada do nóg Jezusa i płacze. Jezus nie karci jej za emocje – wręcz przeciwnie, sam „wzruszył się w duchu i rozrzewnił”, a w końcu zapłakał. To pokazuje Boga, który nie stoi z boku, ale współodczuwa nasz ludzki ból. Cud wskrzeszenia to nie tylko przywrócenie życia biologicznego, ale znak zwycięstwa nad wszelką formą „śmierci” w naszym życiu – grzechem, depresją czy rozpaczą. Jezus nakazuje usunąć kamień, co jest wezwaniem dla nas: czy jesteśmy gotowi odsłonić przed Bogiem nasze „groby”, czyli miejsca, w których już dawno straciliśmy nadzieję? Wskrzeszony Łazarz wychodzi z grobu powiązany opaskami. Jezus każe go rozwiązać. To zadanie dla wspólnoty – Kościoła i bliskich. Często po tym, jak Bóg dotknie kogoś swoją łaską, potrzebuje on pomocy innych, by pozbyć się „całunów” dawnych nawyków i lęków, by w pełni zacząć żyć na nowo.
W jakich sferach mojego życia czuję się „martwy” lub beznadziejnie zamknięty za kamieniem? Czy potrafię zaufać Jezusowi, nawet gdy wydaje mi się, że „już za późno”? Czy widzę w swoich trudnościach szansę na to, by objawiła się w nich chwała Boża?
o. Jakub Zawadzki SOCist.