I Niedziela Wielkiego Postu, Rok A, 22 lutego 2026r.
Rdz 2, 7-9; 3, 1-7 Stworzenie i grzech pierwszych ludzi
Rz 5, 12-19 Przestępstwo sprowadziło śmierć, ale obficie spłynęła łaska
Mt 4, 1-11 Jezus przez czterdzieści dni pości i jest kuszony
W I Niedzielę Wielkiego Postu towarzyszy nam znana scena: Jezus zostaje wyprowadzony na pustynię przez Ducha Świętego, co wskazuje, że czas próby jest częścią Bożego planu. Pustynia to miejsce ogołocenia, gdzie człowiek staje twarzą w twarz ze swoimi brakami i Bogiem. W odpowiedzi na każdą zaczepkę szatana Jezus cytuje Pismo Święte. Pokazuje to, że znajomość i medytacja nad Słowem Bożym są kluczowymi narzędziami w rozpoznawaniu i odrzucaniu kłamstw kusiciela. Jezus odrzuca fałszywe drogi – nie chce być „Mesjaszem od chleba” (zaspokajającym tylko potrzeby materialne), „Mesjaszem cudotwórcą” (wystawiającym Boga na próbę) ani „Mesjaszem politycznym” (zdobywającym władzę kosztem bałwochwalstwa). Bo życie ludzkie nie zależy wyłącznie od tego co materialne, ale od posłuszeństwa Bogu. Bo wiara to ufność, a nie manipulowanie Bożą mocą. Bo tylko Bogu należy się najwyższa cześć i służba. Ewangelia ta u progu kolejnego postu naszego życia uświadamia, że pokusy są nieuniknione, ale nie muszą kończyć się upadkiem. Jezus, jako nowy Adam odnosi sukces tam, gdzie ludzkość wcześniej zawodziła. Zakończenie opisu, w którym aniołowie usługują Jezusowi po odejściu diabła, daje nadzieję, że wytrwałość w wierze przynosi Boże umocnienie i pokój. Trwajmy przy Bogu i z Bogiem, by ten czas 40 dni nie przeleciał nam przez palce. Ale, by przemienił nas, nasze myślenie i serca…
o. Jakub Zawadzki SOCist.